Wat als je ontdekt dat degene van wie je houdt niet is wie je dacht dat diegene was?
Een man wordt vroeg in de ochtend wakker. Zijn geliefde heeft een ander. Terwijl de wereld om hem heen nog stil is, begint een zoektocht naar wat er die nacht, en misschien al veel eerder is misgegaan.
Press play. Flarden van gesprekken. Een stem. Een herinnering. Een leugen. Het verhaal wordt teruggespoeld, vervormd en opnieuw afgespeeld. Tot we bij het begin komen.
Maar dan horen we hetzelfde verhaal opnieuw. Vanuit haar perspectief. Wat eerst vanzelfsprekend leek, krijgt een andere betekenis. Wie spreekt de waarheid? Wie heeft er gelogen? En hoe goed kennen we eigenlijk de mensen van wie we houden?
Obsidian gaat over de scherven die achterblijven wanneer liefde breekt.
Over schuld, verlangen en de verhalen die we onszelf vertellen om overeind te blijven. Zoals bij kintsugi worden gebroken stukken niet onzichtbaar gemaakt.
Ze worden opnieuw met elkaar verbonden. De breuk blijft zichtbaar.
Want misschien zijn we juist in onze barsten het meest herkenbaar.
De voorstelling put uit een lange traditie van zwarte verhalen over verlies, verlangen en onmogelijke liefde. De muziek vormt daarbij het kloppende hart van de voorstelling en stuwt het verhaal en de voorstelling.
Bezoeker bij de try out van Na Ruinas (tournee najaar 2026) op Festival Boulevard (2026):
“Dit was zo vet! Echt waanzinnig met de visuals, de beelden uit Kaapverdië, het verhaal. Zo indringend en persoonlijk. En dan die muziek, de zang en rap. Echt heel mooi gedaan. Het hele publiek stond mee te dansen! Deze voorstelling moet iedereen echt gaan zien.
